Ni stąd, ni zowąd, mimo kilkuletniego czekania i marzeń, budowa mnie zaskoczyła. Jak to możliwe? Wszystko wydaje mi się nierealne, a ja dziwię się jak szybko zmienia się działka. To już nie "ogród babićki", ale miejsce gdzie powstaje "nasz dom":)

Któregoś dnia zapytałam męża:

- To kiedy w końcu przyjedzie ta koparka? (słyszałam że w tym tygodniu, więc w moim pytaniu chodziło o dzień).

Mój mąż na to, spoglądając na zegarek:

- Za jakąś godzinę:D

Hehe no tak, wydało się o czym ostatnio myślałam. Przez chrzciny i święta nie miałam głowy do budowy:)

A więc było tak:

Najpierw usłyszałam warkot czegoś dużego na ulicy. Skoczyłam do okna, a tam... kopara:

Nie tak żółciutka, i nie tak piękna jak się spodziewałam, jak marzyłam, ale za to zrobiła nam taką cudną dziurę, że przerosło to moje oczekiwania;) I jak to człowiek może się cieszyć z takiego bajzlu na własnej działce!;)

Dziura okazała się olbrzymia i zaczęliśmy się zastanawiać czy oby na pewno stanie tu jeden dom, czy może dwa.

Następnego dnia mój najlepszy teść;) ze swoją ekipą, która na co dzień jest firmą dekarską, wkroczyli by przygotować ławy.

Jak na perfekcjonistów przystało, wszystko poszło ekspresowo i w dodatku nie można się było do niczego przyczepić, choć naprawdę starałam się patrzeć na ich poczynania krytycznie;)

Przyjechała przepiękna betoniareczka, taka całkiem maleńka...

Ani się obejrzeliśmy, a tu już ławy zostały zalane:

Długo mnie nie było, ale rodzenie dziecka zajmuje trochę czasu;) Nie mówiąc o późniejszym ogarnianiu zmienionego świata. Jednak nasza Zula to anioł-nie-dziecko. Pogodna, je, śpi i jest tak spokojna, że nic tylko powielać i produkować na skalę masową;)

Tak więc pomiędzy karmieniem a zmianą pieluszek mogę spokojnie wracać do coraz bardziej konkretnych planów budowy:) Teraz, gdy już do rozpoczęcia prac coraz bliżej, myśl że zaraz wjadą do nas koparki i materiały budowlane wydaje mi się nierealna.

Póki co uzyskaliśmy pozwolenie na wycinkę drzew na ulicy dojazdowej do naszej działki. Korzystając z okazji wycięliśmy też część starych jabłoni (chlip...). Obsypane różowo-białym kwieciem gałęzie nie będą niestety cieszyć naszych oczu tej wiosny:( Zostało tylko kilka, już nie tak okazałych, jabłoni.

Ulica:

Od tamtego czasu sąsiad zdążył posprzątać z ulicy większość swoich rzeczy i ku mojemu zdziwieniu i wielkiej radości ziściła się moja wizja, że "troszkę się posprząta i będzie cacy";)

A tu ogród. Teraz dopiero widać przestrzeń, jak na centrum miasta uważam że całkiem jej tu sporo. Oto efekt poświęcenia mojego męża, teścia i szwagra... pracowali jak szaleni, a mróz taki że herbata zamarzała w chwilę po nalaniu do szklanki;)

Na koniec zapytam, chociaż pewnie opinie będą bardzo podzielone: z czego polecacie budować - z porothermu czy ze zwykłego pustaka? Dodam że chcemy by dom był jak najbardziej zbliżony do pasywnego.